Για τη γυναικεία αποτρίχωση

Η έμφαση που παραδοσιακά απέδιδε η πορνογραφία στην από-κοντά απεικόνιση των γυναικείων σεξουαλικών οργάνων είναι αδιαμφισβήτητη, όμως το φαινόμενο των πλήρως ξυρισμένων αιδοίων είναι ένα πρόσφατο φαινόμενο, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς τόσο τις περιπτώσεις των stag films, όσο και τις μεγάλες εμπορικές επιτυχίες των ταινιών πορνό της δεκαετίας του 1970. Η απάντηση του για ποιο λόγο έγινε αυτή η αλλαγή της μόδας στην πορνογραφία, και κατά συνέπεια και στη λαϊκή κουλτούρα, ενδέχεται να βρίσκεται στη μετατόπιση της κατανάλωσης από τις μεγάλες οθόνες του κινηματογράφου στις πολύ μικρότερες οθόνες της τηλεόρασης και του υπολογιστή. Είναι δηλαδή η μειωμένη ορατότητα που προσφέρει η μικρότερη οθόνη και καθιστά ιδιαίτερα δύσκολο να αποτυπωθεί το «κεντρικό ζητούμενο» μιας πορνογραφικής σκηνής, τα γεννητικά όργανα σε δράση. Μια συνθήκη που ανατράπηκε μετά τις οδηγίες των σκηνοθετών να αποτριχώνονται οι πρωταγωνίστριες προκειμένου να μπορεί ο θεατής να βλέπει καθαρά το επίμαχο σημείο.

Σύμφωνα με τις πιο κριτικές προσεγγίσεις για τις επιπτώσεις της πορνογραφίας στην ανθρώπινη σεξουαλικότητα, πάνω στην παραπάνω λογική φαίνεται να στηρίζεται και η απαίτηση όλο και περισσότερων ανδρών από τις γυναίκες να ξυρίζουν την περιοχή γύρω από τα γεννητικά τους όργανα. Όπως δηλαδή έχει επισημανθεί, ο κύριος λόγος που οι γυναίκες αποτριχώνουν τα γεννητικά τους όργανα φαίνεται να είναι η επιθυμία να ευχαριστήσουν τους συντρόφους τους που βρίσκουν την πορνογραφική αισθητική συναρπαστική και διεγερτική. Έτσι, στη σύγχρονη καταναλωτική κουλτούρα, η αγορά της υγιεινής αποτελεί ένα σημαντικό κομμάτι στον λόγο περί αυτο-διαμόρφωσης και αυτο-βελτίωσης, με την αφαίρεση κάθε τρίχας στα γυναικεία γεννητικά όργανα, αλλά και γενικά στο γυναικείο σώμα, να αποτελεί ένδειξη ότι μια γυναίκα είναι «καθαρή» αλλά και «έτοιμη για δράση» κατά τα πορνογραφικά πρότυπα αισθητικής.

Από την άλλη, πρέπει να σημειωθεί ότι η ευρεία εξάπλωση της τάσης για αποτρίχωση γύρω από τα γυναικεία γεννητικά όργανα από το 1990 και μετά αποδίδεται και στη μόδα των αποκαλυπτικών εσωρούχων και μαγιό που προήλθε κυρίως από τις παραλίες του Ρίο ντε Τζανέιρο στην Βραζιλία. Λόγω δηλαδή του ότι εκεί οι γυναίκες φορούσαν πολύ μικρά μπικίνι, αισθητικά κέντρα αποτρίχωσης έκαναν την εμφάνισή τους από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 και μετά. Πρόκειται για μια προσέγγιση που ξεφεύγει από την παραπάνω θέση ότι είναι η κατανάλωση πορνό και η διάχυση της πορνογραφίας που οδήγησε στην εξάπλωση της πρακτικής των αποτριχωμένων γυναικείων γεννητικών οργάνων. Η εστίαση δηλαδή εδώ αφορά το γενικότερο κοινωνικό φαινόμενο της μεγαλύτερης ορατότητας των γυναικείων σωμάτων, τόσο στον πραγματικό κόσμο όσο και μέσω των σύγχρονων μέσων επικοινωνίας. Σε κάθε περίπτωση, δεν μπορεί να αποκλειστεί μια από κοινού και παράλληλη επιρροή στην κυρίαρχη τάση για την, κατά το δυνατόν, ολική αποτρίχωση των γυναικείων σωμάτων.

Εκείνο που φαίνεται να ισχύει όμως είναι ότι πράγματι υφίσταται σε κάποιο βαθμό το πρόβλημα της εσωτερίκευσης από μια μερίδα γυναικών της κυρίαρχης άποψης περί του σεξουαλικοποιημένου, πορνογραφικού σώματος λόγω του κατακλυσμού συγκεκριμένου προσανατολισμού εικόνων στη σύγχρονη δημόσια σφαίρα. Και αυτό κυρίως ως μια διαδικασία κοινωνικοποίησης και εκμάθησης των γυναικών να παρατηρούν και να αξιολογούν το σώμα τους οι ίδιες βασιζόμενες σε κοινωνικοπολιτισμικές προδιαγραφές της φυσικής εμφάνισης και «ομορφιάς». Είναι σε αυτό το πλαίσιο που η σύγχρονη δυτική άποψη για τη γυναίκα έχει αποκληθεί ως «καθαρό πορνό» (clean porn), με την έννοια του συγκερασμού της μορφής της γυναίκας πορνοστάρ στη βάση ότι έτσι επιθυμείται ή και απαιτείται να συμπεριφερθεί στην ερωτική της ζωή, και του καθαρού, βικτωριανού αγγέλου όπως αποτυπώνεται στο περιποιημένο και αποτριχωμένο αιδοίο της.